دریافت کد ابزار آنلاین
اشعار استاد شهریار - دفتر شعر سارا

دفتر شعر سارا

بهترین شعرهایی که خوانده ام

شعر محمدعلی رستمی
دریای نگاهم به تو جاری شود ای کاش //// چشمان تَرم با تو بهاری شود ای کاش //// با این همه سختی که به ما می رسد از تو //// آرا همه نه ! رای تو آری شود ای کاش //// از : محمد علی رستمی
برگه ها
    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ٢٦ مهر ۱۳٩۳

    زندگی شد من و یک سلسله ناکامیها

    مستم از ساغر خون جگر آشامیها

    بسکه با شاهد ناکامیم الفتها رفت

    شادکامم دگر از الفت ناکامیها

    بخت برگشته ما خیره سری آغازید

    تا چه بازد دگرم تیره سرانجامیها

    دیرجوشی تو در بوته هجرانم سوخت

    ساختم این همه تا وارهم از خامیها

    تا که نامی شدم از نام نبردم سودی

    گر نمردم من و این گوشه گمنامیها

    نشود رام سر زلف دل آرامم دل

    ای دل از کف ندهی دامن آرامیها

    باده پیمودن و راز از خط ساقی خواندن

    خرم از عیش نشابورم و خیامیها

    شهریارا ورق از اشک ندامت میشوی

    تا که نامت نبرد در افق نامیها

    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ٥ اردیبهشت ۱۳٩۳
    می توان در سایه آموختن
    گنج عشق جاودان اندوختن

    اول از استاد، یاد آموختیم
    پس، سویدای سواد آموختیم

    از پدر گر قالب تن یافتیم
    از معلم جان روشن یافتیم

    ای معلم چون کنم توصیف تو
    چون خدا مشکل توان تعریف تو

    ای تو کشتی نجات روح ما
    ای به طوفان جهالت نوح ما

    یک پدر بخشنده آب و گل است
    یک پدر روشنگر جان و دل است

    لیک اگر پرسی کدامین برترین
    آنکه دین آموزد و علم یقین
     
    استاد شهریار
    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ٢٠ مهر ۱۳٩٢

    به تودیع تو جان می خواهد از تن شد جدا حافظ
    به جان کندن وداعت می کنم حافظ خداحافظ

     ثنا خوان توام تا زنده ام اما یقین دارم
    که حقّ چون تو استادی نخواهد شد ادا حافظ

     


    من از اول که با خوناب اشک دل وضو کردم
    نماز عشق را هم با تو کردم اقتدا حافظ

     


    تو صاحب خرمنی و من گدایی خوشه چین اما
    به انعام تو شایستن نه حدّ هر گدا حافظ

     


    به روی سنگ قبر تو نهادم سینه ای سنگین
    دو دل با هم سخن گفتند بی صوت و صدا حافظ

     


    در اینجا جامه ی شوقی قبا کردن نه درویشی است
    تهی کن خرقه ام از تن که جان باید فدا حافظ

     


    تو عشق پاکی و پیوند حسن جاودان داری
    نه حسنت انتها دارد نه عشقت ابتدا حافظ

     


    مگر دل می‌کَنم از تو بیا مهمان به راه انداز
    که با حسرت وداعت می کنم حافظ خداحافظ

    استاد شهریار



    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ٤ تیر ۱۳٩٢

    استاد شهریار :

    دل و جانیکه دربردم من از ترکان قفقازی

    به شوخی می برند از من سیه چشمان شیرازی

    من آن پیرم که شیران را به بازی برنمیگیرم

    تو آهووش چنان شوخی که با من میکنی بازی

    بیا این نرد عشق آخری را با خدا بازیم

    که حسن جاودان بردست عشق جاودان بازی

    ز آه همدمان باری کدورتها پدید آید

    بیا تا هر دو با آیینه بگذاریم غمازی

    غبار فتنه گو برخیز از آن سرچشمه طبعی

    که چون چشم غزالان داند افسون غزل سازی

    به ملک ری که فرساید روان فخررازیها

    چه انصافی رود با ما که نه فخریم و نه رازی

    عروس طبع را گفتم که سعدی پرده افرازد

    تو از هر در که بازآیی بدین شوخی و طنازی

    هر آنکو سرکشی داند مبادش سروری ای گل

    که سرو راستین دیدم سزاوار سرافرازی

    گر از من زشتئی بینی به زیبائی خود بگذر

    تو زلف از هم گشائی به که ابرو در هم اندازی

    به شعر شهریار آن به که اشک شوق بفشانند

    طربناکان تبریزی و شنگولان شیرازی

    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ۱٢ خرداد ۱۳٩٢

    ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی

                                                      نه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی

                  شد آه منت بدرقه راه و خطا شد

                                                                 کز بعد مسافر نفرستند سیاهی

                        آهسته که تا کوکبه اشک دل افروز

                                                               سازم به قطار از عقب قافله راهی

                  آن لحظه که ریزم چو فلک از مژه کوکب

                                                          بیدار کسی نیست که گیرم به گواهی

                 چشمی به رهت دوخته ام باز که شاید

                                                               بازآئی و برهانیم از چشم به راهی

                        دل گرچه مدامم هوس خط تو دارد

                                                            لیک از تو خوشم با کرم گاه به گاهی

                      تقدیر الهی چو پی سوختن ماست

                                                                       ما نیز بسازیم به تقدیر الهی

                تا خواب عدم کی رسد ای عمر شنیدیم

                                                               افسانه این بی سر و ته قصه واهی

     

    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ٢ خرداد ۱۳٩٢

    یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم

    تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

    تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز

    من بیچاره همان عاشق خونین جگرم

    خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام

    جرمم این است که صاحبدل و صاحبنظرم

    منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی

    هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم

    پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت

    پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم

    عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر

    عجبا هیچ نیرزید که بی سیم و زرم

    هنرم کاش گره بند زر و سیمم بود

    که به بازار تو کاری نگشود از هنرم

    سیزده را همه عالم به در امروز از شهر

    من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم

    تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم

    گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم

    تو از آن دگری رو که مرا یاد تو بس

    خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم

    از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر

    شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم

    خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت

    شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم

    استاد شهریار

    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ٥ اردیبهشت ۱۳٩٢

    می توان در سایه آموختن                           گنج عشق  جاودان اندوختن

    اول از استاد، یاد آموختیم                           پس، سویدای سواد  آموختیم

    از پدر گر قالب تن یافتیم                            از معـلم جان روشن   یافتیم

    ای معلم چون کنم توصیف تو                       چون خدا مشکل توان تعریف تو

    ای تو کشتی نجات روح ما                         ای به طوفان جهالت نوح  ما

    یک پدر بخشنده آب و گل است                      یک پدر روشنگر جان و دل است

    لیک اگر پرسی کدامین برترین                     آنکه دین آموزد و علم  یقین

    استاد محمد حسین شهریار

    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ٢٢ اسفند ۱۳٩۱

    در سال 1309 که شخصی درباری دختر مورد علاقه‌ام را از چنگم به در آورد و مرا بعد از پانزده روز بازداشت، به نیشابور تبعید کردند؛ شب‌ها که تنها می‌شدم، گریه سر می‌دادم و با خدایم راز و نیاز می‌کردم.

    شبی‌ در زیر سنگی‌ آرمیده بودم و غرق فکر بودم که آهنگ دلنشین این آیه به گوشم رسید: « یستعجلونک بالعذاب ولن یخلف الله وعده « یعنی » از تو به شتاب عذاب می‌طلبند و خدا هرگز وعده خود را خلاف نمی‌کند ».

    بعد از دو هفته دوستانم به نیشابور آمدند و خبر سکته آن شخص درباری را به من دادند. مرا به تهران بردند و در بیمارستان بستری‌ام کردند. همانجا بود که دختر مورد علاقه ام خود را به بالینم رساند و من در حالی که از سوز تب می‌سوختم، شعر معروف "حالا چرا " را ساختم:

    آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟
    بی وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا ؟

    نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
    سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا ؟

    عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
    من که یک امروز مهمان تو‌ام فردا چرا ؟

    نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم
    دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا ؟

    وه کـه با این عـمـرهـای ‌کوته بـی ‌اعتبار
    این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟

    شور فرهادم به پرسش سر به ‌زیر افکنده بود
    ای لب شیـریـن ! جـواب تلخ سـر بالا چرا ؟

    ای شب هجران که یک دم در تو چشم ‌من ‌نخفت
    ایـنـقـدر با بخـت خـواب‌آلـود مـن لالا چـرا ؟

    آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند
    در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا ؟!

    در خزان هجر گل ای‌ بلبل طبع حزین !
    خامشی شرط وفاداری بود ، غوغا چرا ؟

    شهریارا بی حبیب خود نمی‌کردی سفر
    این سفر راه قیامت می‌‌روی تنها چرا ؟

    منبع : سایت تبیان

    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ۱۱ اسفند ۱۳٩۱

    شعری ناب از استاد شهریار در هجران معشوقه :

    در وصل هم به شوق تو ای گل در آتشم

    عاشق نمی شوی که ببینی چه می کشم

    با عقلِ آب عشق به یک جو نمی رود

    بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

    پروانه را شکایتی ازجور شمع نیست

    عمری است در هوای تو می سوزم و خوشم

    خلقم بر روی زرد بخندند و باک نیست

    شاهد شوای شرار محبت که بی غشم

    هرشب چو ماهتاب ببالین من بتاب

    ای آفتاب دلکش و ماه پریوشم

    لب بر لبم بنه بنوازش دمی چو نی

    تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

    محمد حسین بهجت تبریزی معروف به شهریار

     

    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ٦ اسفند ۱۳٩۱

    شعری که شهریار برای هفتاد سالگی اش سروده است :

    سنین عمر به هفتاد میرسد ما را

    خدای من که به فریاد میرسد ما را

    گرفتم آنکه جهانی به یاد ما بودند

    دگر چه فایده از یاد میرسد ما را

    حدیث قصه سهراب و نوشداروی او

    فسانه نیست کز اجداد میرسد ما را

    اگر که دجله پر از قایق نجات شود

    پس از خرابی بغداد میرسد ما را

    به چاه گور دگر منعکس شود فریاد

    چه جای داد که بیداد میرسد ما را

    تو شهریار علی گو که در کشاکش حشر

    علی و آل به امداد میرسد ما را

     
    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ٢۳ بهمن ۱۳٩۱

    از اشعار عاشقانه شهریار که در هجران

    معشوقه " ثریا ابراهیمی " سروده است .

    به اختیار گرو برد چشم یار از من

    که دور از او ببرد گریه اختیار از من

    به روز حشر اگر اختیار با ما بود

    بهشت و هر چه در او از شما و یار از من

    سیه تر از سر زلف تو روزگار من است

    دگر چه خواهد از این بیش روزگار از من

    به تلخکامی از آن دلخوشم که می ماند

    بسی فسانه شیرین به یادگار از من

    در انتظار تو بنشستم و سرآمد عمر

    دگر چه داری از این بیش انتظار از من

    به اختیار نمی باختم به خالش دل

    که برده بود حریف اول اختیار از من

    گذشت کار من و یار شهریارا لیک

    در این میان غزلی ماند شاهکار از

    شعر از استاد شهریار

     

    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ۱٩ بهمن ۱۳٩۱

    از اشعار عاشقانه شهریار که در هجران معشوقه " ثریا ابراهیمی " سروده است .

    به اختیار گرو برد چشم یار از من

    که دور از او ببرد گریه اختیار از من

    به روز حشر اگر اختیار با ما بود

    بهشت و هر چه در او از شما و یار از من

    سیه تر از سر زلف تو روزگار من است

    دگر چه خواهد از این بیش روزگار از من

    به تلخکامی از آن دلخوشم که می ماند

    بسی فسانه شیرین به یادگار از من

    در انتظار تو بنشستم و سرآمد عمر

    دگر چه داری از این بیش انتظار از من

    به اختیار نمی باختم به خالش دل

    که برده بود حریف اول اختیار از من

    گذشت کار من و یار شهریارا لیک

    در این میان غزلی ماند شاهکار از

    شعر از استاد شهریار

     

    نویسنده: س . سعادت
    تاریخ: ۱٩ بهمن ۱۳٩۱

    شعر معروف شهریار در مواجه ی معشوقه اش ثریا ابراهیمی :

     آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

    بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

    نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی

    سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا

    عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

    من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

    نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

    دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا

    وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

    اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

    شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود

    ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

    ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت

    اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

    آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند

    در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا

    در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

    خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

    شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

    این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

     

    برچسب ها
    ابزارک های وبلاگ
    RSS

    Google

    در اين وبلاگ
    در كل اينترنت